festival kapsamında

evet. yine bir festival zamanı daha geldi çattı. kültürle sanatla haşır neşir olmaktan bıkmayan biz istanbullu sanatseverler için 15 günlük tatlı bir koşuşturma daha başladı.
ancak bağımsız film festivali'nde yaptığımız gibi gideceğimiz filmleri yiğit yüksel'in (imdb yiğit) tercihleri arasından seçmek yerine, bu kez götümüzü kaldırıp bir adet festival kitapçığı edinmeyi tercih ettik.
lakin festival kitapçıklarının da itici bir yanı var, pek çoğumuz farketmişizdir: "kasıntı anlatım", "sol kulağını sağ eliyle göstermek", "uzatmak", artık ne derseniz. kitapçığı bir açıyorum, "anasını satayım şekspir ne zaman iksv için çalışmaya başlamış" diyorum. yediği boku süsleyip satmak konusunda benim de tecrübelerim olmuştu, ancak üzerinde "istanbul kültür sanat vakfı" ibaresi bulunan, bilmem kaç sayfalık bir kitapçıktan insan bu muameleyi görünce biraz daha tiksiniyor, gözümün önüne cihangir'de kahvesini yudumlarken karşısındaki kadını etkilemek için "edebi metinlerde sokunsal ıkıntıların büzüksel sinemaya vurdurulması" üzerine ahkam kesen fularlı pipolu hıyar bir adam geliyor. yapmayın etmeyin diyorum. ne güzel yapımlar oluyor, illa işi kitabına göre yapmak için kan doğramayın ortalığa.

biraz örnekleyelim pek tabi:

***
"Yaz Saati: Assayas'ın en iyi filmi olarak övülen yaz saati, bir burjuva ailesini ve anlaşmazlıklarını, bellek ve aile kavramlarının yaşlandıkça değişen anlamlarını, nesnelerin bu süreçte oynadıkları rolleri sorgulayarak ilerliyor."

yani kısaca zengin aile iflas etmiş, ev içinde gerginlikler başlamış, kız çeyizi toplayıp kocaya kaçmış, evi satıp kiraya çıkmışlar. ama bu şekilde yazarlarsa "asmalı konak lan bu" diyip gidilmiyor filmlere. doğu avrupalı yönetmen olmadıkça burun kıvrılıyor çünkü. "yönetmen bu denemesinde götümüzü başımızı sorgulatıyor" yazmadıkça "anam sorgulatmayan festival filmi mi olurmuş, sikseler gitmem" deniyor, yazmayınca film gelmişini geçmişini sorgulasa da işe yaramıyor.
***
"İki Çizgi: ...Yönetmen Selim Evci'nin ifadesiyle, "öncelikle İstanbul'un kendine has kozmopolit dokusunu anlatan" film, kaybolduklarının farkında olmaksızın yollarını arayan iki sevgilinin hikayesini anlatıyor."

ben eminim ki yönetmen selim evci, "hele şu istanbulun kendine has kozmopolit dokusunu bi anlatayım" demiş, film setinde elindeki tepsiyi düşüren çaycıyı da "lan olum sıçtın dokunun içine, alın götürün şunu" diye azarlamıştır.
dikkat ettiyseniz bir süre "kaybolduklarının farkında olmaksızın yollarını arayan iki sevgili"den bahsetmedim. kim bilir nasıl bir metafor, nasıl bir insanın kendisiyle yüzleşmesi, aşka çok tanıdık, bir o kadar yabancı, tıpkı karanlıkta gülümseyen bir çocuk, adeta çölde bir vaha, harry kewell'ın bordoeux ya attığı gol...
bu filmi kesinlikle görmeliyiz.
***

daha bir sürü var bunlardan, hepsinin de ortak noktası, çok daha basit, daha az süslü bir dille anlatılabilir olmaları. belki de arz talep meselesi, belki de eline "YİRMİSEKİZİNCİULUSLARARASIİSTANBULFİLMFESTİVALİ" kitapçığı alınca içinden de onbeş yıldır sıçmayan adam kasıntılığında yazılar çıkmasını bekleyen insanlar var.

bu akşam film açıklamalarına şöyle bir göz atınca aklıma bir kaç hafta önce girdiğim ve geniş bir özetini bu bloga yazdığım xerox mülakatı geldi. iki tane printer pazarlayıp "biz çözüm satıyoruz" diye ballandıra ballandıra işine saygı sağlamaya çalışan adamın samimiyetsizliğini hatırladım.

sonra kendi iç dünyamın kargaşasını bir yana bırakıp aile, ayva, akıcılık gibi kavramları sorguladığım bu eserde doğu alman milli takım sinemasına saygı duruş niteliğinde bir yapım ortaya çıkarmaya çalışmak suretiyle...