dükkanı kapatırken

vakti zamanında son sınıf bir abla son döneminin sonunda bir duyuru atmış, "tüm işlerini bitirmiş üzerine bir de mezun olmuş güzel insanlara gelsin bu şarkı" diyip bir link ekleştirivermişti. "ulan mezun olmak böyle birşey mi acep" diye düşünmüştüm. her işi oluruna vardırıp, ayakları uzatıp müzik dinleyerek mi ayrılınır bu okuldan ki ben henüz mezun olup olmadığımı bile bilmiyorum. ama bir yerden başlamak lazımdı. önce bir "son gece" travması atlatılmalıydı. ayak uzatmak rahatlamak mıdır olay? değilmiş be.
soğuk havanın üşütmemesi, alkolün iflas etmiş mideyi zerre rahatsız etmemesi . üç kişinin, dört kişilik bir yurt odasına bile sığmaması. havuzun başına gidip üç kişi, sanki mevsim yazmışçasına, sanki o havuz etrafında rahatsız etmesi gereken tek şeyin ne etrafta kimse olmaması garipliği ne de "bu soğukta ne yapıyoruz" düşüncesi değil de suyun klor kokusu olması. kampüste son gecenin her geceden ne çok farkı varmış. hepsinin özetiymiş veya hiç birinin yanına bile yanaşamazmış.
öfkeli bir kalabalık tarafından linç edilirmişçesine, her fırsat bulan bir fiske vururmuşçasına okuldaki her köşenin kendisine ait en güzel hatırayı üzerine fırlatmasıymış olay. üzerinde yürümekten ayakkabılar parçaladığın yolların seni artık nereye götürdüğünü tahmin edememek, ama o yollarda beraber yürüdüğün herkesi bir bir selamlamakmış sendeleye sendeleye ilerlerken. sonunda yine, odana dönüp tek başına sabah olmasını beklemekmiş..

her sene toparlanırken bavul sıkıntısı çekerdim, bu sene de bavul arttı anasını satayım